O ollo do porco

Monologando

2006-11-17T11:30:00.000+01:00

"Os camiños do Señor son insondables", dixo o cura. "Menos en Galicia", respondeu Erik, "alí están todos asfaltados".

CACHUZO, ERIK: "Memorias dun tempo vello no que todo cheiraba a mexo, talmente coma nos tempos novos". Texto teatral encargado pola dirección do Centro Dramático da República Checa, nunca levado a escena (nin cobrado polo autor)

...

Aínda non recuperado do tráxico suceso na Galería de Venta de Productos Autóctonos -é dicir, nosos-, agatuñando polos tellados da rúa compostelana onde hibernara os últimos días -¿ou foran semanas?- fuxindo dun ciclo de conferencias e dunha magna exposición dun artista efémero, cheguei ós altos tellados dun edificio teatral. Coa teima de evitar instalarme no "peine" para non ser confundido coa Pantasma da Ópera e, de paso, evitar tamén verme na obriga escoitar a diario as malrecitadas palabras dun meu amigo francés que ten a fortuna de estar morto, escondínme nas estancias anexas do mesmo edificio. Fóra das horas de defunción -non, non é unha errata, cada quen que extraia da palabra o significado que lle pete- vivía entre as butacas baleiras do teatro. Ás horas de función, fuxía das mesmas butacas vacías -aínda que, sendo xustos, hei dicir que ás veces, de común polas mañás, cando os espíritos novos aínda non teñen moi esperto o instinto de supervivencia, énchenas de rapazolos que berran coma se estivesen raptados e a piques de ser violados- e recolliame nas oficinas onde un traballa por cada catro que fan calquera outra cousa, ou na sala de xuntas deserta ou nos baños frecuentadísimos ou no ascensor do edificio. Os illamentos técnicos ofrecen na actualidade grandes posibilidades para o silencio e a contemplación sen necesidade de ir vivir nunha cova nun curuto alá no Val do Silencio, onde San Genadio perdeu a zapatilla, e eu durmía en paz debaixo da mesa da chamada Sala de Xuntas. Como quen di, era, en sentido ben estricto, o Dramaturgo Residente nesta casa.

...

Cando a fortuna se empeña en virarlle a un as costas, o mellor que pode un facer e virarlle o cú e deixarse penetrar pola desgracia.

...

Beatus ille..., eu son o aquel que era feliz ás horas de función no silencio dunha Sala de Xuntas deserta, nobelado -feito un nobelo, aclaro, corran como ratas ó Diccionario Alonso Estraviz, escrito polo pai do usufructuario maior do Reino- baixo unha mesa que me amparaba do ruído e ata da luz dos días. Tanto que cheguei a establecer alí a miña residencia principal e, cría eu, permanente, como ben digo ó final do anterior párrafo. Ata que o pasado luns, malfadado día, congregados nun akelarre radicalmente friki e presididos por unha meiga peluqueada e aparentemente recauchutada, apareceron á hora dos touros unha recua de individuos que parecían sacados talmente do anagrama da gaseosa Quince Hermanos, a dos QuintRillizos: a cada cual menos humano pero todos distintos aínda parecendo semellantísimos. Por non delatarme permanecín baixo da mesa e tiven que escoitar todo o que alí os reunía. Viñan facer un curso para aprender a escribir teatro moderno. O único que a oficianta principala dixo, aparte de demostrar que sabía ler no folleto -actividade á que parecen atoparlle moito chiste nesta cidade e nesta rúa- era que aquel era un Espacio Aberto e que era bo que todos estivesen reunidos alí. Sen saber por que, deronme calafríos.

...

Logo falou o impartidor do curso. O seu módulo consistiría, segundo o folleto -puiden rescatar un que a alguén lle caeu ó chan, e cando comentou que lle caera e non lle aparecía tomárono por tolo e, casualmente, acertaron-, na búsqueda de temas para escribir teatro moderno, ou contemporáneo, pérdome nese montebaixo terminolóxico. Imaxinei tormentas de ideas daqueles quince monstros nas que atronarían termos e temas como felación canina, apotegmas e desertificacións, Al Gore está gordo, puta, cacaculopedopis, sexo e morte primos irmáns e catro ou cinco obviedades máis. Pero a miña hipótese demostrou ser demasiado ousada. A tenor do criterio do actual Cursillista Teatral Maior do Reino, o tema para escribir é a lapidación. Lapidación, lapidación e, ¿como se di?, iso, discriminación da muller. E lapidación, e acabouse, todos a escribir sobre o asunto. Os temas para escribir teatro contemporáneo parten todos da cerna sagrada que é a lapidación, ese tema debe ser a primeira pedra ou a pedra angular do teatrismo escrito contemporáneo. O maltrato á muller en Occidente é unha lapidación; aínda que perpetrada por un só individuo e non sistematizada socialmente, a este animal con patas ocorréuselle semellante símil para ver se algún dos presentes era quen de escribir sobre algo coñecido. Lapidación, lapidación, lapidación e lapidación e acabouse. E quen estea libre, que tire a primeira pedra. Unha vez aclarado o tema sobre o que todos debían pensar en escribir teatro e apuntar que, casualmente, el está escribindo sobre o asunto pero lle falta unha historia, comezou -supoño que para abandonar e esquecer para sempre o tema do módulo- un proceso de repaso dos camiños da escrita teatral digno de calquera planeamento educativo para obter o graduado escolar no que, inseridas de xeito aparentemente útil, se citaban todas e cada unha das obras que o Falante Principal escribiu na súa carreira dramatúrxica dilatada de mais. Aplicando, xa que é do seu gusto, unha metáfora poéticomatemática, o asunto de escribir teatro é algo así como dous e dous son catro, catro e dous son seis, seis e dous son oito e oito Dazaséis. Ese é o restaurante, casualmente, no que se reúnen os novos asfaltadores dos camiños en Galicia, os rebacheadores. A flor da progresía e do galeguismo todo, os amigos dos converxentes e unionistas. Funme do tema, seino: pero a cita que encabeza o texto é un poético resumen que, se alguén non entende, aclaro: se o que fan no teatro é aburrido, o que produce a visión do que ocorre nas salas anexas e soporífero en grado sumo. En Galicia os camiños para gobernar, facer cultura, crear, traballar e disfrutar están tan pisados e tan vistos que non hai quen o amañe. A política sanitaria, a educativa, a cultural, consisten en cadrar as contas. As de vivenda e empresas en xerar beneficios para os de sempre. Tamén hai dicir que a estes incautos advenedizos e ben agarrados ás súas cadeiras deixaronlle o camiño ben cheo de baches ¿En mans de quen quedará esa pobre xente que cada catro anos colle unha papeleta e vai xogar á lotería nas urnas, eses nenos secuestrados que se comportan de xeito intachable mentres se perpetran textos estranxeiros nos Teatros Nacionais, este mundo todo da verde terra, do verde lume, da verde auga e da verde polución?

...

Si, si, sei que este texto saiume panfletario de máis. Pero é que entre os QuintRillizosfriki-dramatúrxicos unha maioría negou a conveniencia e/ou oportunidade e/ou artisticidade do panfleto e pretendo reivindicar desde aquí tan útil e artesanal forma de tocamento testicular dos poderosos a tódolos niveis. Porque ata hai poderosos nos sectores do mundo máis tocantes coa miseria. Eu son un deles: teño prioridade no acceso ós cubos do lixo nos que os conductores das apisonadoras da política pangalaica deitan os seus alimenticios refugallos. E a quen ousa meter a man antes ca min, pétolle coas obras completas do Cursillista Maior do Reino ou Nación na cabeza.

...

PD: Non busquen explicación ós puntos suspensivos. Non son máis que creadores de espacio entre párrafos. Tan pobres fan os blogservedores estes procesadores de textos...

Teletransportación, telepatía, tele...

2006-10-19T09:34:00.000+02:00

Aviso para descreídos: ¡somos algo máis que as grasas que vos ides quitar en clínicas clandestinas de cirurxía estética! ¡Somos algo máis que un pulso irregular e un motor de pozo que non deixa de bombear líquido espeso! ¿Que a que vén este arrebato, este berro, esta imprecación? A que a telepatía existe. A que a teletransportación existe (cando menos se un inxeriu un número suficiente de estimulantes e/ou psicotrópicos e/ou antidepresivos e/ou bebidas alcólicas e/ou setas alucinóxenas e/ou drogas en xeral). ¿Que me explique? Non me sae dos aqueles.

Veña, si, por ser ti quen me les. Ti, caraveletiño, único lector asiduo destas páxinas de desesperación e dor. Vai por ti este post, por ti esta vida blogueira toda. Alomenos ata que o esqueza, en dez minutos ou así:

¡Afírmoo! ¡A teletransportación existe!

Logo daquel desafortunado incidente que me levou a presenciar unha presentación de libros baixo unha inmunda carpa que me relembrou o estado daquela na que nacín cando os tempos, económicamente, eran peores que a saúde mental da nosa familia de artistas circenses, dediqueime, como teño por costume en canto aparece a primeira dificultade, ó consumo de sólidos e líquidos do tipo dos que cito no primeiro párrafo. A miña desafortunada ubicación, acubillado detras dun seto, fíxome coincidir sen eu sabelo con caixas de libros editados por sabe deus quen e por que motivos, e que teñen, no mellor dos casos, un almacén húmido como destino. No peor, son directamente reciclados sen pasar por man ningunha que os abra e os penetre(desculpas pido desde xa pola metáfora machista do acto da lectura. Agora as mulleres tamén len. ¡E beben! ¡E fuman! Tempos convulsos... Ben pensado, un cú tamén se abre. Retiro as desculpas, de machista, nada). Oculto e preso baixo o monte de caixas de libros, e sen mellor entretemento que consumir estupefacientes, perdín o coñecemento aquel mesmo día, ou outro e fun teletransportado ó concello de Cerceda.

Un seguidor de Descartes dirá que fun transportado (sen tele) por un camión de reciclaxe de papel/cartón, pero eu o que sei é que aparecín en Cerceda, teletransportado misteriosamente ó outeiro dun picouto de lixo tan inmenso que nunca imaxinei que puidese existir cousa semellante. Moitos operarios manexando máquinas de carga e transporte levaban a queimar pequenas partes daquel civilizado residuo, pero polo ritmo de chegada dos camións que descargaban e dos homes que levaban a mercancía a queimar, estou tan seguro de que nunca o conseguirán como de que o Papa é un santo. Ese monte de merda medrará, e como un volcán en lenta erupción, acabará arrasando a terra toda e ós habitantes todos desta terra toda que se dedican a diario a darlle de comer. "Menos rollos, erik", dime unha voz alá no fondo, a perniciosa cotorra. O caso é que, sen saber como, aparecín en Cerceda. Fuxín como puiden daquela infecta paraxe chea de libros virxes e, chegada a noite, cando os camións deixaban de carretar lixo e os traballadores do lume se retiraron a descansar, encarameime a unha das máquinas e dispúxenme a conducila ata onde o combustible e a miña conciencia ("aquí o autor refírese ó estado de vixilia", di a cotorra) desen de si.

Logo dunha tortuosa travesía que me lembrou unha historia verdadeira que outro contou, perseguido infructuosamente pola Garda Civil de Tráfico e formando unha caravana de veículos que ocupaba a distancia toda que esa estrada salva entre as cidades máis poboadas da provincia, cheguei a Humidtown, onde, a falta de combutible, abandonei a máquina na entrada do parque empresarial, xusto no campecho no que depositan as esculturas urbanas que un día ocuparon espacio nunha das súas máis importantes prazas da zona nova. Deixeina emborcada, por mimetizala co entorno, e sentinme por un intre un artista do século XXI. Camiñei baixo a choiva e cheguei á cidade de pedra. ¿Cando derrubarán ese resto do pasado i edificarán no seu sitio un centro comercial como é debido, urbanizacións, rañaceos, aparcadoiros? Alí souben que o Pitiño nos deixou -sempre se van os mellores- e, por consolarme do inconsolable, entregueime á inxesta de psicotrópicos e cannabinoides. Por facer algo.

E onte, impulsado por unha mensaxe intensa que Hjerbert me transmitiu dende o un pouco máis alá, espertei, nun repente embarullado, baixo o estrangulamento dun tedio incomprensible, como el diría.

¡A telepatía existe!

Encamiñei os meus pasos na dirección da que proviña a enerxía comunicadora e cheguei a unha tenda enreixada de productos autóctonos. Escondidos na planta superior, a salvo de miradas reprobatorias dos seres humanos que poboan a normalidade, reuníanse, abrigados na clandestinidade supoño, pouco máis dunha ducia de homes e mulleres que, na súa maioría, escoitaban un home de pelo branco que falaba sentado nunha mesa iluminada. Parecía querer demostrar que sabía ler, e foi citando un por un todos os apartados do índice da publicación que presentaba. Ó seu lado, iluminado tamén (polas luces),outro home escoitaba sen saber que facer. Cando o das canas acabou, deulle a palabra e aproveitou para intentar demostrar que sabía falar. Non foi capaz. Entón produciuse o milagro e os dous homes deixaron sitio a catro mulleres e un home que ocuparon cadansúa cadeira. E ó final, paralizado pola sorpresa, descubrín a fonte de enerxía comunicativa que me arrastrara ata alí. "¡A telepatía existe! ¡Hjerbert!", quixen gritar, "¡estás aquí! ¡son eu! ¡Erik! ¡Ailoyu, tiamo!" Non me atrevín. Oculto tralas gafas escuras que sempre vestiu, atopeino desmellorado e feble, sentado aparte, só, triste como un deses globos atados a un pulso de neno que o vento arrastra e caen amolecidos e agonizan sobre unha beirarrúa na que todos os peóns pisan. Pola contra, as mulleres que alí subiron -e o home, fermoso coma unha muller-, cheas de vida, beleza, voz e tetas comezaron a ler un texto que pronto recoñecín. Era da miña autoría, un texto que, atando cabos, descubrín que fora usurpado e plaxiado e deturpado por aquel individuo que, acompañado do do pelo branco, intentara falar ó principio do acto. Incapaz de conter as bágoas diante da deformidade manifesta da miña obra e do propio Hjerbert intentei marchar con discreción -é dicir, sen tirar sillas nin chorar en voz alta- cando xa algún dos espectadores empezaba a pechar os ollos para entregarse a unha reparadora soneca, pero a máis fermosa das mulleres que lían ordenoume sentar de novo chamándome cagón.

Obedecín e agardei a que todo rematara. Os mesmos lectores, que eran case tantos como o público asistente, seguiron adiante co seu castigo mentres o responsable da posta en escena e mailo plaxiador rían como para avisar de que habia chistes. O do pelo branco bocexaba discretamente pelexando por manterse esperto ou mesmo por espertar, e os máis dos asistentes permanecían alí atorados polo medo a que a fermosa dama, -da que souben pola lectura que é a actual compañeira do meu Hjerb- os insultase e lles ordease quedar alí. Ó acabar, como táctica de aviso un tanto repetitiva, os propios lectores se aplaudiron e a maioría do público espertou e deu palma e media de agradecemento porque o acto finalizase. Sen darlle oportunidade para escapar, os organizadores repartiron entre eles exemplares do texto por ver se eran quen de salvalos de acabar en Cerceda. Eu, aproveitando as felicitacións e agasallos mutuos e xeralizados e falsos, fuxín discretamente e desde aquí escribo, aproveitando a güifi de calquera dos moitos bares de Humidtown que a regalan ós seus clientes e achegados: desde os baños da Galería Sargadelos, desexando que os que teñen o capital me boten do negocio como fixeron co seu meirande impulsor. Supoño que terei que esperar a que se produza outro acto semellante de caracter seudocultural. Non o sei. O medo paralízame. Non quero saír aí e atopar a Hjerbert no seu estado. Non quero dar de fuciños co plaxiador inmundo, non quero ver como deturpan e violan as miñas obras. Só quero durmir e teletransportarme e pasar os días sinalados de medo que se achegan. Ai, SanMartiño, fonte inesgotable de desasosego. Que dura é a vida.

PD: ¿Que a que vén o "tele..." do título? A que, dada a cantidade de público asistente á lectura do plaxio deturpado do meu texto, é de supoñer que a maioría dos Humidtowneses estarían vendo o fútbol na televisión. Como debe ser.

Feira dos libros

2006-08-23T10:58:00.000+02:00

Meses de dor, soidade e miseria. Se existe un lugar o fondo e no lume onde os máis desfavorecidos só achan unha miga de acougo comparando a súa dor coa dor doutros, eu estiven aínda máis abaixo. Se é certo Deus i é certa a letanía catecismal "premia a los buenos y castiga a los malos", eu estou tamén máis abaixo, ou máis á esquerda, (que vén sendo o mesmo).

Logo desta mística introducción, paso a asuntos máis prosaicos, ou versíficos. Dramáticos, iso seguro. O outro día (hai unhas semanas, en pleno proceso de recuperación da miña conciencia e da miña identidade logo dunha temporada de alcol, máis alcol e tamén drogas), fun desaloxado dun banco público (de sentar, non de especular e/ou aforrar, que deses non hai máis que o de España) onde durmía por uns operarios indocumentados que pretendían (crin entenderlles) montar unha carpa. O que fixeron foi poñer un plástico lixado que tódolos ventos movían sobre catro ferros mal atornillados, enchelo con varias ringleiras de sillas plásticas e unha mesa de material indeterminado a xeito de presidencia, e fuxir ó bar máis cercano a dilapidar o seu mísero soldo para consolarse do traballo. Eu aproveitei o presunto acubillo para deitarme na esquina do fondo, detrás xusto da mesa, onde parecía máis protexido das inclemencias meteorolóxicas do verán, e durmir ata ben entrada esa mesma tarde. Tres tetrabriks de Don Simón e media ducia de paquetes de salchichas feitas con cadáveres de animais non determinados permitíronme soportar sen demasiadas molestias unha xornada de reconstituínte costreo.

Apareceron -ben entrada a tarde, como dixen- varios homes con aspecto intelixente (logo demostraron que a miña aposta aspectual era arriscada) e sentaron á mesa con moito rendevú duns cos outros e xesto serio. Nas sillas destinadas ó público acomodáronse malamente varias persoas -a maioría familiares e amigos- e varios tipos novos con gafas carregados de libros que escoitaron os discursos con atención e marcharon en canto os falantes remataron. Presentaban libros de diferentes coleccións de narrativa.

Saudáronse novamente cando se puxeron de pé, intercambiaron exemplares de libros (entre eles) e deixaron paso a outra remesa de aparentes sabios que entraron acompañados tamén de familiares e dalgúns presuntos lectores sen nada mellor que facer que escoitalos recitar os seus poemas. Uso o termo "recitar" porque non coñezo ningún sinónimo que inclúa o rasgo "pesadamente". Fixéronme lembrar aquela gloriosa frase: "mans arriba, isto é un recital poético". Un deles incluso podería decir que berrou os seus poemas -"excelentes" segundo o presentador, precisamente o home con máis aspecto de poeta. Outros dos recitantes (non aposto nada a que fosen poetas) non podían cos nervos ou lían en voz alta como se o escrito non merecese a menor atención ou carecese de música (sospeito que era así). Cando remataron intercambiaron exemplares (tamén entre eles) e marcharon arrastrando ó seu público que aplaudira con desgana cada intervención e tamén ó final do acto (isto tiña máis sentido).

Entraron entón dous tipos con aspecto sinistro e xesto malhumorado acompañados dun home ben vestido que, polo que dixo, me fixo supoñer que eran autores de teatro. Neste terceiro acto só falou o presentador, xesto que agradecín con profusos aplausos cando remataron (alcólico si, pero exquisitamente educado), e no público había catro ou cinco persoas das que dúas abandoaron ós cinco minutos de empezar a escoitar o discurso (porcentaxe repetida nas tres presentacións). Os homes sinistros (igual que o moi escaso público) esperaron a que o home ben vestido rematara, erguéronse, e marcharon sen dicir palabra comprensible pero maldecindo ostensiblemente polo baixo a crueza do mundo, que se cebaba neles, imáns para a desgracia e o infortunio. Nin sequera intercambiaron exemplares.

Aproveitando a inestabilidade e febleza da construcción que me acubillaba, aínda borracho pero cun puntiño de sana lucidez, arroleime para fóra por baixo dos plásticos coa intención de chegar o máis lonxe posible. Unha cercana arteria do tráfico automovilístico da cidade impediume acceder ó porto e tirarme ó mar a risco de ser cruentamente atropelado, así que me resignei a facer un pequeno esforzo e rodei e agatuñei de volta ata quedar perfectamente acomodado entre uns setos do xardín público que habitaba eses días, pero ben lonxe da desafortunada e presunta carpa, pensando moi en baixiño (para non ser crucificado polos interesados) se non sería mellor que os autores todos se mesturaran un pouco, escribiran e publicaran menos e, sobre todo, venderan máis.

¡¡¡Aparición!!!

2006-04-07T22:01:00.000+02:00

¡Por fin, meu amigo! ¿Pero para que aquí, no sinistro blogomillo? ¿Por que non fuxir de volta máis alá dos nosos amados Montes Metálicos e reinventarnos apostólicamente no país dicindo que somos de fóra? Se cadra alí é como aquí, e agora que fracasamos con estrépito no estranxeiro, podemos permitirnos un fracaso apoteósico nos nosos vales inundados polas chuvias e mailas neves derritidas pola calor hormonal da primavera.

Fuxamos, amigo Herb, fodamos, nunca é tarde se alguén se deixa (por exemplo, ti).

Ailoyu. Tiamo. Forever, coma sempre.

¡Liberdade!

2006-02-17T13:22:00.000+01:00

Mándame o caravelete nun comentario do post previo ó veterinario ou albeite por comer mazás. ¿Ó veterinario? ¡Quen me dera poder ir e quen mas dera, as mazás!

...---...

¡Ceibádeme desta prisión na que fun internado por dicir que si á fuxida de Paco ó Vaticano!

...---...

¡Ceibádeme para que poda demostrar que o porco sen Paco non e pouco pero pouco é Paco sen porco! (Como vedes, estes días, desde que me confesou a súa covarde marcha, hai un lixeiro desencontro entre Paco i eu, desencontro do que disfruto nas dependencias da Moi noble e moi leal perreira, etc.)

...---...

¿É que ninguén vai iniciar unha recollida de firmas en prol da miña liberdade?

...---...

¿Es ti, Usté? ...---... ...---... ...---...

2006-01-30T13:03:00.000+01:00

adopt your own virtual pet!

S.O.S.

2006-01-18T10:46:00.000+01:00

...---...

¿En que carallo cren logo que estou pensando?

...---...

¿Hjerb? ¿Rosvi? ¿Hai alguén aí?

...---...

¡¡Liberade ó cachuzo!! ¡¡Nunca máis!! ¡¡Sempre menos!!

...---...

coelliños da sorte/morte e nocións de práctica política (segunda parte)

2006-01-13T17:53:00.000+01:00

Levado por recursos narrativos indignos da miña categoría literaria evitei aludir na pasada crónica ó desenlace dos feitos na casa do súperchérif. A miña admiración por el medra o tempo que noutros se esvae como unha onda na area. Poderei ser un millón de homes e un millón de porcos -o de vacas está rexistrado, mellor nin o cito, que o aluguer desa propiedade intelectual debe estar a sabe deus que prezo- pero a miña deshidratación cando se me fale do primeiro dos edís desta marabilla de occidente seguirá acentuándose pola perda de fluxos corporais a xeito de babas. Quero pensar que o que hai detrás da opinión ligada ou linkeada ou ligazonada máis arriba é máis envexa que razón, máis carraxe que infinito afán de progreso, máis non que si.

Mentres dábamos conta dun leitón forneado Usté i eu -el preocupouse máis de roer nos osos e eu de coidar a miña castigada dentadura atacando especialmente alegrías e partes brandas, no reparto dei por suposto que Usté o querería así-, Paco falounos dos seus dous maiores desgustos do día:

- Pues si, amigo, si, contra lo que pueda dicirse o parecer, yo te soy un hombre normal. Tengo mis cosas, ¿y quién no, y quién no?; el nacionalismo, porjemplo, me pone malo, me da urticancia, ¿yo que le voy hacer?. Pero hoy, qué disgusto con lo de busbuni, Busbuni el conijito, no el cantante maño ese raro de Zaragoza. En Curuña lo tenemos vetao por eso. Por raro. Desde que mandaba en aquello de Los Chavales Callaos, ¿no era así el grupo?, ya no mentró por el ojo. A lo que iba: el busbuni; tú ya saberás que a mí me gusta el tebeo de toda la vida, eso del cómi no estaba inventao cuando yo era piquiñito. Mira tú, amigo erik: el conijito de la suerte convirtido en conejo fatal. No me digas. Esto no es un conejo pa los chavalitos, ¡mete miedo!¿Pues sabes lo quitidigo? Que vamos tener que conformarnos con el conijito del pleiboi!
- Todo menos ler a Paulo, -aproveitei para dicir.
- Yo ler leo pocu. Ni los estatutos me leo enteros. No te tengo mucho tiempu. La aministración de una ciudá no te es cosa fácil.
- ¡Ay, deus santo, -díxenlle eu observando con finxido interese a imaxe que encabeza a anterior crónica, coa boca chea de saboroso fígado de ranchiño- se fan iso cos auténticos seres mitolóxicos feitos de ideas, trazos e cores, ¿que non farán con nós?, proxecto de devanceiros, feitos de carne, ósos e crema pasteleira!
- Ahí hablastes claro. Pero aún hay una noticia de hoy que me duele más. Y no es sobre Lendorio, ni sobre el Deportivo, ni sobre esta vivienda. Es un disgusto más considerable, más íntimo. Porque la gente puede dicir lo que le pete, pero yo a Galicia le tengo mucho cariñu. Y a LaCuruña la idolatro. Pero a Galicia la quiero muchu más, porjemplo, que a algunas de mis posisiones. Este tenedor, por ponerte un ejemplo claro. Y mira tú lo que me encuentro hoy en el piriódico, ¡qué forma de dar una noticia! ¡Hombre por favor! En risumidas, habla de una vaga de robos pirpetrados por ladrones de bandas del Este, antiguos cumunistas, ¿sabes?. Esa gente tú sabes bien como acaba. Pues aquí los ponen de ladrones finos, que lo hacen bien, vaya. Pero mira, mira lo que dicen, ¡qué valor, coño!, te voy ler sólo el final del artículo: "Otra ación similar ucurrió en Valle del Dubra, onde fueron sustraídos" es dicir, robados, -aclaroume- "dos relojos doro, dos cámaras afotográficas y dinero en efetivo. La manera de atuar en estos últimos casos parece mucho más burda" -fixo un énfase- "por lo que las invistigaciones apuntan a ladrones propios, que no importados". ¿Pero cómo se atreven? ¿Qué pasa? ¿Es que los de aquí no sabemos robar? ¿A quién cres que se rifieren? ¡A los gallegos, porquel piriódico es LaVozdeGalicia! Me dan ganas de llamar y contarle cuatro cosas al gacetillero que iscribió esto. Pa que sepa que aquí, por lo menos en esta ciudá, si nos ponemos, hacemos las cosas mejor que nadie. ¿O no vió el paseo marítimo, la casa de los pescaos, la de las ciencias, la del hombre, el obilisco del mileniu con su cafetería refugio de heroinómanos, nuestro faro milenariu de la Torre Dércules, nuestro metrosidero, nuestro Pacolexco purtuario abierto a la mayor superficie idificable futura que tenemos en esta ciudá y que es la agua del mar del puerto de nuestra metrópoli alántica democrática y liberal...? ¡Hombre por favor! No te sé. Si cuadra soy una especie de Alicia, chosca como usté, que vive en una Curuña de sueñus donde todo es paz y armonía, no sé si misplico, gobernando yo de manera sempitierna con un estilo Julio César o Bonaparte y con la democracia cogida del brazo pero pa figurar, porque el ejército, y sobre todo los dineritos, están conmigo pa garantizar el constitucionalismo mágico... Ese es mi sueño.

Inmediatamente lembrei a Paco, pero a Paco Pino, poeta do que moitos versiculadores galaicos deberan estar colgados, e púxenme a recitar, en concreto, o seu

ANTISALMO 25:

1. De la Democracia se habla mucho en Europa

Ahora cuando es muy viejecita y está muy recompuesta.

2. Dicen que la han hecho la cirugía estética

malas lenguas

3. Y dicen también que por las calles va pisando huevos

pero que los huevos la pisarán a ella.

4. Porque los huevos no son democráticos

sino aristocráticos, académicos, militares o de Hacienda

5. y otras veces son, no se sabe. Sólo se sabe que es muy señorita

y muy tímida, la Democracia, y que lleva

6. a los huevos en las manos que no cierra ni abre

y no sabe qué hacer con ellas.

7. La luna está arriba,

debajo.

Apunte al Antisalmo 25:

La señorita Democracia tiene sueños muy griegos y, ay, muchos pájaros en la cabeza. Estos sueños le suelen acaecer cuando está despierta, pero cuando duerme tiene pesadilas y sueña con Julio César del brazo de Bonaparte. Y se ve con una diadema alrededor del peinado con las letras S.P.Q.R. y R.I.P. y se mete debajo de donde pilla.

...

(momento de absoluta epatación do súperedil, esta é a miña, pensei.)

...

Para conseguir a subvención da miña vida, ou o contrato a tempo completo -o pelotazo, resumindo- logo do impresionante e emotivo recitado, xa tiña o discurso preparado días atrás e acababa de presentárseme a oportunidade de emitilo á persoa axeitada. Pero despois de tomarme o primeiro tentempé, -un ranchiño á grella, unha tortilla de patacas de doce ovos, media pota de caldo, dous kilos de mazás Fuji directamente traídas do Xapón e algún outro aperitivo, unha hora pásase de calquera maneira- tralo meu soberbio recitado Pínico, Paco colleu o teléfono e, sen darme tempo a falarlle de Tichý nin de arte, marchou cara un dos múltiples cuartos de baño; aproveitei para ensaiar novamente o soberbio discurso -con evidente pasmo de Usté- i esperei dando conta de media ducia de bombas de crema e outra botella de Rioja (a terceira) o retorno do chérif do condado.

Pero, como malanticipei xa na crónica anterior, os fados mantéñenme nun abalante senvivir ó que non quero tentar buscarlle xeito, nin motivo, pascalianamente abandoado ó que queiran depararme. Acaeceume, como á democracia, primeiro un soño, amodo caín no chan e percibín como se rachaban as roupas, como despido asustaba a Usté que fuxiu escaleiras abaixo logo de chamar ó ascensor e agardar por el un par de segundos en van. Funme convertendo, dorosa e lentamente, unha vez máis en porco, sen dúbida debido á inxesta que podería considerarse caníbal dun conxénere de corta idade e, sobre todo, á proximidade dunha data da importancia do San Antón, patrón de todos nós.

Cando Paco regresou -tardou ben quince minutos- estaba acompañado por dous homes fluorescentes -si, eles, vese que son os de confianza, os dous de sempre (os dereitos desto han ser ben máis baratos que os das innúmeras vacas)-, e o meu destino, como sucedeu días atrás, apareceume escrito diante dos ollos de porco con tendencia estrábica que me tocaron en sorte desta vez: A Moi Noble e Moi Leal Perreira da Cidade Cabeza, Garda e Chave, Porta e Antemural do Reino de Galicia, insalubre recinto onde agardo que polo menos non me fagan abonar as taxas por estancia e, aínda menos, por incineración. Hai que joderse. Pero é que se se permiten retirar a bugsbuni, heroe hilarante dos nosos anos felices, ¡que será do resto dos inmortais!. ¿En que ente metamorfoseará a fortuna os meus pernís de porco, o meu costelar, a miña cachucha?

Outro día contarei como é que dei feito chegar esta crónica ós ordenadores de medio universo, onde, como é lóxico e normal, millóns de humanos e de cochos e de cans -de vacas imposible, xa foi dito- agardan día tras día outro capítulo da miña peripecia herculina. É por eles que en infaustas xornadas como a de hoxe tento poñerme en pé e seguir adiante. ¿Non soa heroico? Pois é falso. Se saben algo de Hjerbert ou de Rosvita mándenlle un S.O.S. da miña parte. Estou cagadiño (literalmente).

coelliños da sorte/morte e nocións de práctica política

2006-01-11T22:46:00.000+01:00

Se onte fuches merda hoxe podes ser flor. Do mesmo xeito, e como xa foi narrado nesta mesma pequenodisea no xa lonxano capítulo da multiplicación dos JoseLuisesMéndezes e mais dos euros, se onte foches flor, hoxe poder ser merda. Pero parece que o coello da sorte atravesouse no meu camiño enchéndome de fortuna e agora só agardo que un novo xiro do destino, ou a aparición dese coello reformado e maldito que véu sustituilo para alienación definitiva das xeracións novas -quedaba mellor facerlle publicidade ós novos do Pepé, a verdade, horrible hipérbaton- me devolva ó mundo dos desgraciados, dos incomprendidos, dos marxinados, dos rexeitados, etcétera. Pero falando de coellos, advirto, nin no peor dos casos me sentiría disculpado por ler a Paulo.

Ó caso: acababa eu de confirmar, coa lectura dunha placa oracular, a eternidade do noso prócer, do noso nunca ben ponderado chérif, cando Usté, cegado polos aromáticos fluxos dunha cadela de posibles amarrada a unha cadea plateada e vestida cun abrigo impermeable, "belida como unha noitiña a soas na calexa dos desperdicios dun restaurante fastfood" -así ma describiu Usté, estilo poeta moderno- deixouse ir -malguiándome- costa arriba pola Cidade Vella e, evitando innúmeras casas que ameazaban derrubarse sobre nós á espera de constructores que alivien a súa ruína canto antes, arrastroume ata os xardíns antes militares e agora universitarios -seguimos indo a peor- desde os que se divisa o mar e a ría, e anda un vento, e fai un frío como para non contalo.

Entre desliz e desliz de Usté coa cadela, recollidos os tres ó abeiro dunha escaleira e dun olmo, caeu a noite e non souben reaccionar doutro xeito que conciliando un sono reparador -pero non tanto como para reparar o meu ollo. Dada a resistencia concupiscente do meu compañeiro de fatigas e da súa amiga de alta alcurnia, tiven que seguir prolongando o sopor horas e horas e horas e horas -non esaxero-, e non foi ata esta mañá -tres días despois- que puiden convencelo -afamado e canso el, afamado e descansado eu- de que tiña que levarme canto antes ó local das subvencións para choscos se quería lucrarse mínimamente e ter posibilidades de chegar a algo con ela nesta sociedade clasista. Recoñezo que desde que disfrutei do infinito poder dos meus amados dous euros o diñeiro chámame un chisquiño a atención.
- ¿Chegar a algo, a que? -preguntoume.
- A matrimonio.

Foi escoitar o sustantivo maldito meu amado cadelo e botarse a correr en dirección do local da organización de invidentes. Pensei eu que o levaban os demonios do amor, pero Usté confesoume que o que facía era, o máis rápido que daban as súas patas -e mailas miñas seculares pernas- fuxir do compromiso. Que el é dos de innerbrungen befuhren promis aftehren nain, -é dicir, "moito-prometer-antes-de-meter-pero-logo-de-metido-nada-do-prometido"-, confesoume. Un santo, un prodixio de sinceridade, iso é o que é o pobre canciño.

Chegados ó local, desde o que un pode contemplar todalas augas do porto que o noso primeiro edil pronto converterá en chan edificable -falo das augas do porto, o das terras do porto xa está feito-, casualmente demos coa porta aberta da cocheira e, con paso decidido, penetramos no seu interior. Usté avisoume de que un home de obesidade incipiente -sendo moi amable na descrición- saía do coche tralo que entraramos no edificio e, sen dúbida impresionado polo noso aspecto desaseado logo de tres noites ó relente, pegou o cú á parede e demostrou telo máis ben apretadiño co canguele. Axudaba á sensación de opresión o feito de que o garaxe era máis ben pequeno e o coche máis ben grande.

- Pídanme lo que quieran, pero no dejen LaCuruña sin su cabeza visible, sin su paterfamilias, sin el estandarte que nos guía, un cristiano español sin más ambición que la filicidá de sus conciudadanos y, ¿por que no decirlo?, la suya propia -dixo o tipo.
- Unha subvención -solicitei de inmediato. - Por chosco. O que quero é unha subvención, son un artista galego invidente ou chosco.
- Pero es que la sede de los choscos ya no la tienes aquí. Ahora te está en el Cantón de José Antonio.

Seica o home quixo, mentres falaba, afastarse de nós aproveitando o descobremento da miña cegueira, pero un par de ladridos de Usté o inmobilizaron novamente. Nesa tensión despiadada estabamos cando, seguindo os nosos pasos, apareceu a amantísima cadeliña das noites pasadas de Usté.
- ¡La! ¡Qué alegría! -berrou o meu heroe político ó que entón recoñecín pola voz recordada daqueles mítins dos anos oitenta nos que, aínda non vista a luz do imperio, falaba a vernácula língua- ¡Hoy es un día filicísimo para LaCuruña, coño!, ¡La!, ¿Onde te metieras?
- Atopouna o meu can. Usté chámase.
- Eu Francisco, Paco para ustedes. Encantado de conocerlos y agradecidísimo por devolverme a La.
- Non, Usté é o can.
- Hombre, por favor, después de traer la aligría a esta humilde morada recientemente adquirida por un precio accesible a la mayoría de los curuñeses no me disguste vilipendiándome.
- Que non, que é que o can que me acompaña se chama Usté.
- ¡Vaya coño! Pues la pirrita nuestra se llama La. Es como mi ojito derecho, la verdá, sin ella no soy nada, no la pirdiría por nada del mundu -díxome mentres Usté volvía encalomárselle (a La) para pasmo do súperedil. - Veo que ya se conocen. Pues a ver, amigo mío, permítame invitarle a subir a cualquiera de las múltiples plantas del idificio y que le ofrezca algo de comer y de beber. Y una ducha si le peta.
- No tal, no me peta -díxenlle esforzándome por falar herculino.

Usté desencalomouse inmediatamente da súa churri e dispúxose a ascender na nosa compaña á busca dos necesarios alimentos e bebidas. La quedou no chan, relambéndose de gozo, e logo de comprobar que os tres, Paco, Erik e Usté, entrábamos no luxoso ascensor, éntregouse a un libidinoso refrotamento contra un dos neumáticos do inmenso coche no que chegara o señor chérif.

Na terceira planta -logo de reanimalo- Paco, emocionado polo achádego de La e polo cheiriño penetrante dos meus humores corporais, amosounos as estancias dese piso -que Usté describiu como máis ben horteras, pero claro, el é un can minimalista- e ofreceunos viandas para un rexemento. Demos boa conta delas nun par de horas -había incluso bombas de crema- mentres el nos falaba dos seus proxectos de encher o porto de terra e pedras para ter máis chan edificable. Pero a parte do discurso que mellor lembro foi a súa explicación teórica da súa práctica política:

- Esto es sincillito, amigo Erik. El caso es que nosotros tenemos que tirar un poco para el centro, pero centro centro no, para el centro un poco tirando a la derecha. ¿Que por que? Pues porque tenemos que comerle el terreno al Pepé, dejarles la ultraderecha, que es onde mejor funcionan y más nícharo de votos tienen. Porque conocerlos, a sus concejales, no los conocen ni en la sede del partido, la verdá. Y la parte de la izquierda le queda toda para los nacionalistas urticantes del Benejé, pero claro, como a esos la izquierda tampoco les llama muchu... Míralos tú, metidos en todos los foros y negocios con los de Ziu y del Peneenuve, que son derecha pura indanquesean nacionalistas... Que izquierda ni que nada van ser esos indocumentados del Benejé. ¿Te das de cuenta? ¡jugada maestra!: el panorama político metropolitano está a mis pies. A pies del partido, claro, nada de personalismos. ¿Sabes un secreto? Lo que aún no me doy isplicado es como no me dan botado del pesedegá. No me lo isplico. Y me duele, porque yo en el Pepé podía ser un líder de cambio, carismático, con proyeción, inclusu, miraloquitidigo, para la prisidencia de la Junta. Pero ¿sabes que pasa? Me tienen mucha invidia. Por mi fortuna, mi suerte, quiero dicir. Lo deste idificio, por jemplo, ¡un golpe de suerte!, ¡metocólconejito! A cualquiera le puede suceder en una ciudá como esta, atlántica, democrática y liberal como Jiuston, en la que la igualdá de oportunidades lo preside todo.
- ¿E o da bandeira? -díxenlle eu, por dar un tema de moito recorrido co que puidese explaiarse mentres eu seguía deglutindo gorentosos manxares.
- Lo de la bandera, si le digo la verdá, es por provocar un poquito. Por tocar las bolas a los únicos que reacionan por algo en esta ciudá: los nacionalistas urticantes. Pero también es que vamos a ver. Hoy en día, ¿que puede uno hacer con siete mil euros al mes en política municipal?
Tomei a pregunta polo aire e contesteille sen pensar moito, máis preocupado por sacar boas lonchas dun xamón de Guijuelo recén desempaquetado.
- Poñer unha bandeira galega e homes fluorescentes aburridos a custodiala.
Sorriu.
- Muy bueno, coño, muy bueno. Pero a ver, así mientras sigue comiendo dígame la verdá. ¿Qué haría usté con siete mil euros al mes en el Untamiento? ¿En que los administraría?

E agora abro un turno de respostas, estilo "1, 2, 3 responda otra vez" para que os meus tres ou catro lectores podan aportar ideas que eu transmita o meu admirado súperedil. ¿Como non vai ser hoxe un día feliz se o sol ilumina o mundo coa ledicia do seu calor? Mañá seguirei narrando o meu encontro co meu admirado, as horas felices nas que me sorprendeu co seu verbo fluído e, sobre todo, a súa poderosa despensa. E como os xiros do meu destino cómico empéñanse en devolverme á terra cando coas xemas dos dedos toco xa o umbral do ceo.

Pero antes, por certo: ¡arre carallo coa casa que ten! (disimúlenme o exabrupto). E polo que me enterei -poño enlaces no título- ¡a que precio!

seres eternos (título á espera de ampliación)

2006-01-06T12:19:00.000+01:00

Pois non. Levábamos un par de días nos que, Usté i eu, á espera dunha milagreira curación dos meus ollos da man -ou pé, tanto me tiña- de tan venerada figura, non nos afastamos demasiado do Santuario ergueito na honra da milagreira -disque- Virxe de Pastoriza e, sobre todo, dos contedores de lixo que rodean ó seu -tamén- tan venerado mesón, templo alimenticio en honra da cantidade. Un par de días que denominaremos "Luis XVI" por aquelo do continuo "nada", nada que inclúe o nada na melloría dos meus maltratados ollos. Pero esta pasada noite, mentres durmiñábamos acariñados nun dos laterais dun contedor -o interior está cheo a rebosar durante estas entrañables xornadas de cristiano significado- un home negro tocado con panos de fíos douro, coroa e armiños, carregado de bisutería, ó que facía compaña un camello -strictu sensu- algo menos borracho que el, espertounos a berros asegurando que a vida é unha merda, que está farto de traballar como o que é, e que o próximo ano el queda no seu país, "entregado á fumaza de opiáceos e cannabinoides que debuxan na brisa, entre sorrisos, paraísos de tódalas relixións". Asimesmo o dixo. Que está forrado de pasta ata as orellas gracias ó ouro negro -seguiu berreando coma un porco- e que non ten por que soportar denuestos, improperios, persecucións, atropelamentos, insidias, golpes e non sei cantos sinónimos máis de toda esta amable terminoloxía. Logo cantou malamente, apoiándose na sonada ranchera que seguía siendo el Rey e entón foi cando un home desde unha ventá puxo fin ó desafortunado híbrido entre concerto e monólogo do club da comedia cun certeiro golpe propinado cun balde cheo de auga. Co balde en si, cheo de auga, aclaro. O negrito desplomouse no chan -¿e quen non?- e pouco despois apareceu o dono do caldeiro coa intención de recuperalo. Descubriunos a Usté e a min arreboladiños no canto do contedor e preguntounos se nos molestara o borracho aquel. Díxenlle que favor non nos fixera ningún, e que pola contra el si favorecera o noso descanso co seu acto de civismo -estaba esgrimindo ameazadoramente o balde, por fortuna vacío, comentoume Usté-. Alonxouse varios pasos cara a porta da súa casa, volveu sobre os seus pés, mirou a fite o engalanado vulto de negra pel desplomado no chan e pediume que lle botara unha man para metelo no contedor de lixo. Escoitei o ruído da tapa ó abrirse, púxenme en pé con ánimo de colaborar e notei como as súas mans me detiñan cun aquel leve de agarimo: "Vostede non ve", díxome. "É temporal", asegureille, "en canto volva calquera día o meu natural porcino os ollos volverán o seu sitio, a miopía desaparecerá e volverei ter o mundo á vista, aínda que non sei moi ben para que". Evidentemente non me creu. "Pois de momento eu no seu sitio iría á ONCE. Teñen a sede alí no Paseo do Parrote e seguro que lle botan unha man para conseguir traballo. Ou danlle unha subvención por chosco".

Teño que confesar que o do traballo non me chamou alá moito a atención, pero a posibilidade de ser subvencionado pareceume apetitosa, como a calquera artista galego, sexa aboríxen ou nacionalizado. Memoricei os datos do enderezo e, guiado polo meu inseparable Usté, boteime pola costa abaixo logo de depositar ó homiño negro dentro do contedor. Aínda non camiñaramos ben quince metros -e eu xa petara con tres valados de obra e caera en dúas taxeas, a obsesión constructiva nesta área metropolitana é para vela- cando escoitamos o estrondo do camión do lixo que volteaba o contedor, logo un berro longo i estridente da mesma voz que me roubara dos brazos de Morfeo, e, finalmente, a arrancada do veículo hixienizante. Non recei pero tiven un pensamento na honra daquel pobre borracho e volvín botarme costa abaixo cara ás terras de Meicende, onde o aroma dos restos do petróleo refinado fíxome vomitar tres veces e a cegueira que sospeito permanente me fixo caer en dúas fochancas de obra e ser atropelado por un camión -probablemente do lixo, porque nin se deteu a comprobar o meu patético estado físico, tal é o empeño ou a présa que eses seres nouturnos poñen na súa tarefa.

Eliminarei a partir de agora as narracións a golpes, accidentes, caídas e incidentes deste tenor, dado que sendo meticulosos na súa referenciación só conseguiremos asemellarnos máis do desexable a un programa calquera de zapeo no que se fomenta o deporte de facer estupideces e gravalas con cámara para saír un segundo na tele. O bo de ser eterno e inmortal é que todas estas pequenas anécdotas inciso-contusas pasan case despercatadas para seres da nosa natureza. O que non pasa é descubrir unha alma xémea.

E logo de moitas caídas e golpes -¡velaí un resumo!- chegamos perto do noso destino. Usté levárame dende Meicende, en canto abriu o día, con moito tino e bo criterio, a verdade, pese á miña teimosía por tirar da corda coa que o levo atado cara ó que eu creo bo camiño -o que xenera resultados escandalosamente hematomáticos-, pero tivo o seu primeiro despiste á altura do que chaman Porta Real: alí -narro o feito porque é un xiro épico- choquei contra un poste informativo dos traxectos do bus urbano e Usté veu lamberme as feridas e contarme o que vira, que é, de modo máis ou menos exacto, o que reproduce a imaxe que encabeza este capítulo.

Penso que non é necesario transcribilo todo: o chérif deste condado, -ese home condecorado polo mesmísimo exército para premiar o seu patriotismo e por gobernos de signo político en teoría contrario para premiar os seus nonseiques- é eterno. Xa no ano 1903, confirmoume Usté con repetidas lecturas do cartel da foto obrigadas pola miña desconfianza, era alcalde desta cidade o meu admirado alcalde de hoxe, e xa en 1903 el mesmo inaugurou o tranvía. Nese tempo, lémbroo ben, aínda andaba eu polos arrabaldos de Praga feito un neno inocente, integrado nunha troupe de circo, sen sequera sospeitar o meu lado porcino. 1903.

¿Acabarei coñecéndoo algún día, eterno e admirado mandamáis, meu espíritu xémeo? ¡Picade na foto e lede! ¡E se non podedes, reclamade! ¡Que alguén participe neste solitario, triste e absurdo blog! ¡Confirmádeme que Usté soubo ben ler o que din esas palabras! ¡Acudídeme para asegurarme dunha vez por todas que, como eu sospeitaba, el é eterno!

in carcere eram et venitis ad me -ou algo así-

2006-01-02T21:17:00.000+01:00

Pasei dous días enteiros de solitarias cavilacións, molleime darriba abaixo con esta chuvia de decembro teimuda como o capital en busca de beneficio, e ninguén vai apearme da burra: aquel home que me asaltou baixo a milenaria sombra do metrosidero non podía ser ningún PepeluMén nin o benefactor afurricas da boa xentiña deste finisterrae: o mesmísimo demo, iso era, ou, coma pouco, un apoderado plenipotenciario.

Pese á chuvia constante de toda aquela longa noite do desafortunado encontro, ó espertar da mañá seguinte sentínme, entre sombras axexantes ás que non dei importancia, cheo de ledicia como unha bomba de crema. En tanto tendo a establecer paralelismos entre o meu estado de ánimo e a composición do meu almorzo, achégueime a unha pastelería para solicitar unha ducia de, en efecto, bombas de crema. Algo parecido fago se esperto feito un churro -nese caso as ducias son dúas-, pero hei confesar que eses paralelismos austerianos perden para min todo o seu interese se, por exemplo, me ergo feito merda. Nesas ocasións teño por costume almorzar unha bandexa de croasáns, porque non son un home de fe cega; a fe está ben pero non paga a pena encherse de merda por ela. Non sei se vén a conto toda esta digresión, pero, sen dúbida influido por amplos sectores do moderno periodismo empeñados en convencernos do mesmo desde posicións políticas teóricamente distintas que na realidade non o son tanto, estou afastándome da narración obxectiva dos feitos. A eles volvo. Pero xa:

Cos dous euros ben agarradiños dentro do puño avancei pola rúa logo de comprobar nun par de contedores de lixo que non había ningún resto de bebida espirituosa que levarme ó buche para aliviar a resaca. Ensoberbecido e temerario, contemplei o escaparate dunha pastelería ateigado de exquisitos dóces e non dubidei medio segundo: pisei con paso firme, sacudínme con canino estilo a auga acumulada e, botándome a rebolos polo chan das galerías das que formaba parte, entrei naquel nutritivo paraíso. Solicitei a bandexa de bombas de crema e respondín á desconfianza da dependenta amosando con afouteza a moeda que por ensalmo Pepelu -ou o diaño feito banqueiro- duplicara no meu peto a noite anterior. Pero non a deixei ver dun xeito calquera: boteina ó ar xirando coma un árbitro de fútbol -palabra esta da que a simple mención podía valer para moitos a expulsión inmediata da comunidade blogalega ata o pasado dia 29, ¿por que negalo?-.

Entón a muller envolveu os pasteis e alongou o brazo por riba do mostrador cunha actitude que de inmediato fixo recordar a algunha das miñas neuronas espertas naquel instante o xogo infantil do mokostractorski, un desafío por equipos típico dos arrabaldos de Praga que se desenvolve de xeito moi semellante ó xogo que aquí chaman "o pano", pero que alá, no caso de ser derrotado, supón a sodomización inmediata por tódolos membros -nunca mellor dito- do equipo rival ou o pago dunhas cervexas. Con titánico esforzo atopei e recollín a moeda do chan -putas gafas, non puiden ver nin por onde caía- e fixen o aceno de entregarlla, pero fun máis rápido que ela, agarrei a bandexa de bombas coa man ceiba e saín correndo antes de que ela puidese alcanzar os meus dous fatídicos euros.

Non hai crime perfecto: foi poñer un zapato na rúa mollada e desplomarme no chan, ós pés de dous homes fosforescentes que, casualmente, eran os mesmos que o día do meu naufraxio custodiaban a enseña nacional -xa se sabe de que país porque nación, unha (E grande, e non digo máis). Como ese traballo de vixilancia indesmaiable non debe facelos sentirse realizados intentaron satisfacer o seu ego emprendéndoa a porrazos e patadas co meu corpiño canso, alimentados -metafóricamente- pola miña teimosía en non devolver as bombas de crema, e pese ás miñas recomendacións para curar os seus traumas lendo a Paulo Coelho, como fan -para a súa desgracia intelectual e incluso espiritual, opino- centos de milleiros de seres humanos.

- Apaleado, humillado físicamente e derrotado van levarme vostedes a onde queiran, pero non rendido: se cometo delito ou falta e teño que pagar por iso, tamén é de xustiza que poda disfrutalo. -afirmei.

Como o coñecemento da filosofía, da ética, da moral e da arte oratoria destes seres adestrados para desordear o tráfico é máis ben básico, a resposta á miña razón indiscutible foi outra man de golpes que eu consideraría bastante completa -tanto que o cristal que quedaba sano da gafa está agora parcialmente inserido no meu globo ocular esquerdo-, e mailo inmediato traslado ás dependencias municipais da hixiénica e progresista Sociedade Protectora de Animais. A excusa que argüíron -innecesaria, a verdade, as miñas inseparables pulgas amestradas e parásitos salvaxes non van estar mellor en ningún outro lugar e eu tampouco- foi que os calabozos do Pazo Municipal estaban cheos de nacionalistas galegos radicais que intentan derrubar día e noite, por turnos, en guerra de guerrillas, xornada a xornada, o longo símbolo fálico que preside o rompeolas central da praia principal da cidade, ó que cheguei nadando -e ajatuñando pedras arriba- o outro día.

Unha vez engaiolado cun can co que de inmediato compartín os meus parasitarios compañeiros de desventuras -e incluso unha bomba de crema-, e sentíndome un redivivo Conde de Montecristo, fun atendido da miña ferida no ollo polo mesmo home embatado -¡un Gómezulla, un Barraquer!- que administrou a vacina antirrábica ó meu compañeiro de presidio e intentou de paso inxectarma tamén a min. Recetoume, literalmente, "papar, papar mucho, meterle mucho verde, mucha zanahoria, mucha vitamina, que ese sangrado te viene todo de la miopía" (Sospeito que estaba borracho).

As primeiras horas logo de quedar sós o can, os meus parásitos e eu, paseinas comprobando se entendía algún idioma -o can-: probei en checo, alemán, francés, inglés, xaponés medieval e galego, pero non fixo caso. Ata que, chegado xa o solpor previo ó final do ano -temporal- optei por probar no idioma herculino e chameino cortesmente de "usté". Entón o can ergueuse por fin e veu lamber as miñas feridas, coa intención oculta, sospeito, de devolverme as miñas pulgas amestradas e algún parásito salvaxe dos que xa lle traspasara. Do que ocorreu o resto da noite non mencionarei nada. É algo que queda entre Usté i eu, con Rosvita de Alexandría sempre no recordo.

Ó día seguinte, á vista de que ninguén tiña intención de poñerme en liberdade, comecei a recitar en latín precario e a voz en grito as obras de misericordia, insistindo moito nesa de "In carcere eram et venitis ad me", ou algo así. Tal foi a miña insistencia na letanía que esa mesma mañá un home da limpeza que tiña os ollos inxectados en sangue e unha resaca que podía apalparse, logo de limparnos con auga a presión a Usté e máis a min, liberoume "con tal de no seguir escoitándo ese rollo, neno", -díxome-, asegurando que non me tiña que preocupar polas consecuencias legais da miña fuxida dado que o máis probable era que eu estivese alí para ser sacrificado, como a maioría dos meus compañeiros de prisión. Pedinlle que me deixara levar a Usté conmigo e accedeu -tardei en explicarlle que quería levarme ó can e non a el, e aínda máis en quitarmo de enriba con todo o peso da súa resaca-, logo de facerme prometer coa man no corazón que nunca confesaría a súa colaboración no acto de liberación animal porque "mira eses jelipollas liberando visones amiricanos y ahora llegaron hasta las Cíes, que son el paraíso inimigo, neno, pero las gueivotas y más los parrulos no te tienen culpa ninguna que no son del Celta ni del Alondras de que te Cangas, ¿que no?, ¡fijo!" -dixo amosando os seus dentes renegridos. Non entendín a que se refería pero saín correndo con Usté pegando os meus pés pola costa para abaixo e sen ningunha intención de volver para recoller os parásitos que puidesen terse perdido na miña estancia en tan sórdido curruncho.

Chegados á altura da refinería de petróleos puidemos ver -eu moi malamente, pero Usté narroumo con pericia- como os traballadores do turno de noite festexaban o fin de ano ou a chegada do novo -nisto a sociedade occidental segue sofrendo de procrastinación- e mailo cambio no turno laboral facendo estoupar tracas arredor dos depósitos de combustible e berrando con olímpico espíritu algo así como "¡eses putos ingleses no van ser más que nosotros!".

Seguín a Usté polas aromáticas ladeiras que separan a metrópoli liberal do santuario milagreiro da Nosa Señora de Pastoriza e, deitado á sombra dun contedor de lixo ateigado de manxares desbotados que compartín con Usté, durmín pensando en que, dada a situación sanitaria dos meus ollos, podía ser oportuno cambiar o nome do blog: chamarlle "a tripa do porco" pareceríame máis apropiado, se non fose porque lle poñería á xente a huevo o chiste fácil de que servidor escribe páxinas coma chourizos.

Como é imposible acceder a un cíber o día de Aninovo, tiven que agardar ata hoxe para escribir que, con tal motivo, non tiña nada que anotar. Porque é sabido o que di o sabio refreneiro popular checo encol desta data: "Neuenjahroskenfuhnnen, clockenrestenaktivitat". Isto é, moi resumidamente: "O día que en Aninovo pase algo reseñable ou digno de mención en calquera lugar da nosa xeografía haberá que mirar ben se os reloxos de pulso, parede, torre ou incluso cuco empezan a contar para atrás".

Agardo -e por iso oro- que mañá suceda algo narrativamente interesante e que haxa alguén por aí con nada mellor que facer que botarlle un ollo a este caderno de desgracias porcinas, porque se se despista, quedo con el -do ollo, falo.

metrosideros milenarios, JoseLuisesMéndezes e dúbidas.

2005-12-30T02:48:00.000+01:00

Perdoen se estou aínda máis espeso que de costume, pero á serie de golpes recibidos engádese a resaca cervexeira gratuíta e, por se isto fose pouco sumado á insistente teimosía das miñas gafas por permanecer rompidas, onte sucedeume un feito que nin sequera un home da experiencia e do acervo vital de que eu dispoño sabe a qué fado atribuir, se ó da Fortuna ou ó da Desgracia.

Onte a moi última hora -ou hoxe moi a primeira- estaba eu no centro da cidade -aí mesmo, onde a foto, deitado coa cabeza repousando no tronco do metrosidero que chegará a ser milenario- contemplando entre as follas da arbre a luz ámbar dos centos de farolas de mil vatios que funcionaban só para min, -que non pago impostos e estaba só en toda esa longa rúa, taxistas á parte- e lembrando aquela explicación seudoxeográfico-didáctica que, con motivo do cambio de milenio, dera o meu alcalde, -"queremos celebrar el cambio de milenio", dixera, "plantando este árbol milinario, que aunque de momento es piquiñito va llegar ser grande como nuestra ciudá, que pronto va tener -dejarme que vos dea la primicia- una zona purtuaria a laltura de la de Conética, en los Estados Unidus. Este árbol procede ni más ni menos que de Nueva Zelandia, o sea, de nuestras antípodas. ¿Qué quiere esto dicir?, se preguntarán. Yo les isplico: pues quiere esto dicir que si la bola del mundo fuera un globo, ¿eh?, y la pincháramos por LaCuruña, teniendo cuidado de pasar la abuja bien por el centro del globo, que representa, digamos, la tierra, la puntita del alfiler saliría por Nueva Celandia, que por eso son nuestros antípodas..." -cando dun edificio en proceso de construcción case rematado saiu un home alto coas gafas intactas, vestido de traxe e longo gabán escuro, achegouse a min con decisión impoñente rengueando un pouco da zurda, interrumpiu as miñas cavilacións admirativas e presentóuseme:
- Buenas noches, soy José Luis Méndez, perdone que no le dé la mano pero tengo un callo de tanto trabajar, de sol a sol, ya ve usted qué horas y aún al pie del cañón -díxome.
- ¡Ós teus pés, Romeu! -literalmente, fíxeno, e biqueillos- ¡ex-concelleiro e subsecretario, home admirado de sempre e por sempre!. Se vés ofrecerme un cargo, aceptarei o que sexa. Se fai falla manexar un presuposto ¡eu son o teu home, non podes imaxinar o que podo facer cundir un euro! Dime, ¿qué consellería me reservas? Cultura, Medio Ambiente, Ambiente enteiro -dixen sorrindo para que vise que o chiste malo era feito a propio intento.
- ¡No hombre no, yo soy el otro José Luis Méndez!
- ¿Ferrín? - ¡Esa era a miña oportunidade! Busquei nos meus petos unha gravadora na que rexistralo falando castelán, ¡qué material para afundilo por fin!, ¡poder presumir de que lle atopei unha tara ó santo!, ¡ou cando menos situar o meu blog nos primeiros postos da lista de superleídos! Parei un segundo a pensar e decateime de que nunca levo gravadora. É bo pararse a pensar algunhas veces, pensei. E nesas percuras e reviravoltas estúpidas estaban os meus miolos adurmiñados pola cervexa recontrafermentada no meu tracto dixestivo cando José Luis Méndez me puxo por fin ó tanto:
- No hombre no, tampoco soy Ferrín, por suerte para este país. Si yo fuese Ferrín ya habría ganado el Nóbel, pero este país sería aún más mierda, el Peibé estaría por los suelos -más si cabe-, el ipecé a la altura de crecimiento de nuestros beneficios corporativos -y personales, por qué negarlo-, la convergencia con Europa e incluso con el resto del territorio nacional -de España hablo- sería aún más utópica, y la precariedad laboral, la precariedad laboral... Pasemos a otro tema, al que nos ocupa: soy el hombre que no supiste citar en tu weblog. El Director General de la caja de todos los gallegos, tu caja amiga -crin escoitar unha música publicitaria de fondo que saía dalgún peto interior do seu abrigo, pero a miña imaxinación treizóame veces abondo como para terlle alá moita fe. De feito, a música era a da publicidade da competencia, do Banco do Condeso.
- Don José Luis, os seus pés. -repetín repetindo tamén os bicos e engadindo lambetóns- ¿E vostede por aquí?
- Pues ya me ve, al pie del cañón como le decía, inspeccionando la sede de la Fundación. Ya sabes, tenemos que gastar algo de dinero en Cultura, para desgravar.
- ¿Que quere de min, seu humilde servidor? ¡E desculpe que lle fale galego!
- Tanto tiene, tanto tiene. Si yo fuese Méndez Romeu sabría dar uso a tu idioma en ocasión conveniente como ésta, pero en mi caso confórmate con que te vaya entendiendo. Mi interés es otro. Por un lado, quiero que me conozcas. Que sepas que estoy al tanto, que sé por donde te mueves. Y además, como buen amigo de todos los gallegos, y especialmente de aquellos que atraviesan momentos difíciles, quiero darte un consejo: mira bien esa moneda que pusiste en la foto de tu página web. Puedes ser más rico de lo que piensas.
- ¿Qué teño que facer?
- Dejame que yo te la gestione. Ingrésamela en cualquier oficina. Si el dinero de todos los gallegos y agallegados se une bajo mi manto protector, a Galicia le va a ir bien, a la Caixa mejor y a mí ni te cuento.

Dubidei. Non sei por que, pero dubidei. Por unha banda tiven claro que é un home de fortuna. Lembrei o que hai anos había onde agora está o edificio que el saía de inspeccionar: un vello e descascado inmoble que tiña como único valor a protección por parte de Patrimonio, e no seu baixo unha sucursal da Caixa. Pechárona e o edificio foise arruinando, ou viceversa. Sei o da ruína porque durmín alí máis dunha vez. Pero a desgracia cebouse coa entidade de aforro, e un incendio fortuíto acabou coa vella construcción. E el, José Luis Méndez, -ou o seu antecesor, qué máis ten, outro prohome sería-, foi quen de tirar proveito da desgracia. Aí é onde se deixan ver os grandes homes. Unha vez queimado -fortuítamente, insisto- e derrubado o antigo edificio protexido, conseguiron por fin licencia para tirar pisos parriba ata que se lles acabara o cemento. Pero a mala sorte atacou de novo á nosa amada institución benéfica: no solar excavado para meter sótano, semisótano e refuxio antimísiles -isto é pura especulación- apareceron restos arqueolóxicos: catro pedras vellas, parte da muralla da cidade, ¿a quen lle interesa?, e as obras foron paralisadas. Un exemplo máis da sempiterna mala sorte das entidades financeiras. E José Luis -ou o seu antecesor, que máis ten- pelexou e pelexou e pelexou, e agora a Sede da Fundación está case para inaugurar, mesmiño ó carón da do Condeso de Fenoso. Se este home foi quen de superar tantos obstáculos nun caso así, pensei, ¿por que non había multiplicar o meu euro ata o infinito ou un pouco menos? Pero non sei que medo, que desconfianza me cegou, ou que amor por aquela moeda me levou á loucura... pero neguei. ¡Por tres veces neguei!:
- Síntoo moito, Don José Luis Méndez, pero non llo deixo.
...
- É mágoa que o noso remate aquí, JoseLu, pero son meus.
...
- Non me fagas chorar, PepiñoMéndez. Pero non podo separarme del. ¡É o meu euro!
- Allá usted -contestou enrabechado, cos ollos inxectados de sangue-. Esto podría haber sido el principio de una gran amistad, -díxome, -pero si este país cae, piense que algo de culpa recaerá sobre su conciencia, se dice que los pobres tienen todos esa cotorra perniciosa picoteándoles las entendederas. De todos modos voy a darle unha alegría. Mire bien esa moneda. Dele la vuelta, no se quede embelesado con el retrato del Borbón. E invierta con tino.
- ¿Tino? No lo conozco.
- Invierta con precaución y buen entendimiento. Y mire las cosas del otro lado, señor Cachuzo.
- Carallo, Pepiño, pareces Rapel. ¡Que non che entendo!
- Que no es un euro, ¡son dos! -Afastouse entón de min un par de pasos sen perderme a mirada, "ten conta do que andas decindo por aí", dixo para despedirse, e alonxouse logo baixo a chuvia que comezaba a caer, máis que con insistencia, con auténtica malahostia, disimúlenme o improperio. Un home de dous por dous -catro- arrimóuselle para cobrilo cun paraugas e acompañouno ata que o perdín de vista dentro dun coche máis grande que o mesmísimo Obelisco. Cando xa as luces traseiras se confundían cos semáforos vermellos busquei a moeda polos petos. Estendín a man para observala ben, mireina, dinlle a volta, e sorrín con beatífica inocencia -aínda está mal que eu o diga, seino, pero é que de verdade que foi un sorriso de auténtico imbécil-. Son rico, pensei, inmensamente rico. Cos dous euros ben apretados na palma da man deiteime de volta no círculo de pedriñas que rodean ó metrosidero e botei a durmir baixo a súa sombra, feito un noveliño coma un gato arredor da moeda gardada no meu peto. Só espertei xa de boa mañá, cando un pesadelo de máquinas de derribo arrincou o metrosidero que me asombraba e, nun segundo, vinme arrodeado de valados que anunciaban que estaba ocupando un solar edificable e a miña vida estaba en mans dun constructor que, por lei, podía facer de min todo o que quixera e por tódolos conductos. Espertei á chuvia matutina, púxenme en pé ignorando vellas, bancarios, taxistas e axentes municipais que me miraban con envexa, lavei o rostro co meu cuspe e corrín para un bar a pedir unha cervexa logo de comprobar que os dous euros seguian no peto e que no contedor máis cercano aínda non había a horas tan tempranas bálsamo curativo ningún para a miña cerebroestoupante resaca.

Hai días nos que un home se ergue coa sorte levándolle os pasos, -tiña o doble de diñeiro no peto que o día anterior, moi ben apretadiño no puño- e eses días hai que aproveitalos. Se pola contra co que un esperta é coa mala fortuna roéndolle os adentros -se fora o caso de que o tono do meu admirado Méndez fose máis ben de ameaza-, de tódolos xeitos máis me valía correr. Sobre todo porque seguía chovendo a dios -e mailo demo- dar augas.

as cores do mundo cun euro no peto.

2005-12-29T13:17:00.000+01:00

Cun euro no peto o mundo cambia de cores, a cidade ós meus pés vólvese un debuxo potochopado por un afeccionado con ínfulas AntonioLópezeras. Un mendiño, un vagamundos, un esmolante, convírtese nun home poderoso porque marcha dos sitios sen pagar aínda que puidera -hoxe ten cartos para facelo e xa bebeu cen cervexas en cen bares, entrou en tres películas a cada cal máis peor, e fuxiu tan rápido como as pernas lle deron dunha obra de teatro (profesional madrileño, ¡qué horror!), ¡e aínda conserva o seu tesouro!-.

Ese home de apoucado espíritu polo común, convírtese nun pequeno Botín -habería que dicir nun pequeno Gayoso ou Condeso de Fenoso ou un... ¿como se chama o mandamáis dA Nosa Caixa?-, por gracia dun achádego que semellara mal agoiro nunha ruela escura.

Para explicar moi ben como me sinto cun euro no peto, plaxio con descaro as fotos do blog ligado ó título deste fío -blog de manifesta sensibilidade e esplendorosa beleza (ver ligazón do título, logo de ler este novo tocho, para saber a quen plaxio)-, recomendo cantar polo baixo algunha canción setentera de Cánovas, Rodrigo, Adolfo e Guzmán -aquela de "Sólo pienso en ti" é perfecta adicada ó meu amado euro-, e recito de memoria o que di Francisco Pino, poeta dos grandes e polo tanto esquecido:

ANTISALMO 35

1. Después de beber
dos vasos

2. de Cigales, el dios Marte me parece
un pato

3. y Napoleón un cusco.
Les llamo.

4. Los dos me lamen
las manos.

5. Y ¿qué pasa con el mar que se ha puesto
debajo de mis zapatos?

6. La luna está arriba,
debajo.

Añado al versículo 2º del Antisalmo 35

Ay, Cigales, qué bien domesticas a todo. Pasa, dices y pasa. Entra, y entra. Mandas al mundo: Pliégate, y se pliega. Ordenas a la tierra: Árate sola, y se ara. Lo malo es que esto que es verdad no sea la verdad para los abstemios.

(Sinto terme referido a tres artistas castellanos, pero en cen bares coa tele prendida a maioría das cousas que un escoita veñen dese país viciño que tanta información nos traslada para o noso ben, para que abundemos na libertade e na nosa identidade propia, no espíritu democrático talantoso e no constitucionalismo máxico)

¡Un euro, un euro! ¡A dirección de Rosvita por ter dous!

PD: (Aínda que xa se sabe: Ter un euro e conseguir dous é imposible. Ter mil millóns e conseguir dous mil é inevitable. Adxunto foto do euro).

tema para outro blog: canon blogueiro

2005-12-29T01:41:00.000+01:00

Por unha vez serei breve, pero non vale afacerse.

¿Cómo é que narramos nun blog? ¿Qué fai un seudo-sesudo-literato entregado a esta palla cando descubre que as referencias narrativas habituais están perdidas, quedaron atrás -ou mellor dito, diante... ¡en fin!, que non se deron e por tanto non se leron, ou se deron pero non se viron? ¿A quen lle importa isto? ¿Algún estudo filolóxico ó respecto? Que o liguen aquí mesmo, eu non penso lelo.

No título vai un enlace interesante, pero non é o que busco. Agradécese información, pero non penso consultala.

os humanos simples non entendedes nada

2005-12-26T19:45:00.000+01:00

Hai quen sabe máis do que debe. Iso é o que podo dicir do comentario inaugural na lista de comentarios deste diario nunca visitado ata hoxe. Así o respondín e niso insisto. Está todo por aí abaixo. Un día contarei por que se di o que se di, como é que ata aquí cheguei, falarei do pasado e do futuro, da biografía e da imaxinación. Non volverei sobre o tema máis que para eliminar confusións, alusións malévolas ou simples chascarrillos. Quen ten unha biografía que se presta ó chiste fácil ha de ter unha língua que se entregue ó malabarismo difícil. Algúns políticos son bo exemplo diso; poucos, por desgracia. Así vai o parlamentarismo occidental.

Hoxe o día presentouse frío pero cunhas raioliñas termando por se coar entre as nubes que me invitaron ó paseo pausado por un parque nesta cidade norteña na que abandono os meus pasos esta temporada. ¿Poético? Pode ser. Un vello durmía onde onte durmía, co seu can vixiando que ninguén sentara no mesmo banco, ou que ninguén fixera ruído, ou que ninguén se achegara ó home que o somete. Igual ca onte. Un can vixiando de xeito disimulado, unha auténtica ameaza -podo entender a linguaxe corporal dos animais mellor que calquera "ser humano" sobre a face da terra, e xuro que o animal metía medo. Sentei en actitude deliberadamente molesta -silenciosa, pero molesta, se é necesario explicalo que alguén o pida e pegarei unha foto- fronte ó can e ó vello durmido, e o animal -ó can, refírome- fixo de quen que me ignoraba. ¡Cobarde!

No medio do desafío de miradas que iniciamos ós poucos segundos de me acomodar naquel frío madeiro mal cortado que nesta cidade chaman "banco do parque", unha parella de homes co destino -se cadra debera escribir Destino- xa marcado atravesaron o noso campo visual. Tal era a súa desgracia que antes de distinguir os seus xéneros -dicir sexos paréceme atrevido de máis- vin o seu Destino; o seu futuro, para entendernos.

Eran un home e unha muller, ían agarrados do brazo ou da man, -non podo precisar máis porque eu, lembren, miraba ó can- e levaban -nunha especie de carro coma os que uso eu ás veces para transportar as miñas escasas pertenzas- dous pequenos humanos que simulaban durmir. Non pesarían máis de tres kilos cada un, pero eran eles quen marcaban os destinos dos seus porteadores. Puiden velo. Á primeira. Intuíno, cheiréino, sentino. Eles, pequenos cabróns. Sátrapas diminutos. Déspotas.

Igual que ese vello que leva o can amarrado aínda cando durme, aqueles dous cativos que simulaban durmir levaban moi ben amarrados a aqueles dous pobres espíritos que querían parecer felices. Pero eu vin as cordas cos meus ollos de porco, as cordas ensarilladas arredor daqueles pais incautos. Púxenme en pé e berreilles, ¡cabróns, cabróns, soltádeos!, e logo faleilles ós esclavizados proxenitores ¡deixádemos a min, eu saberei que facer con eles, coñezo océanos infinitos, buratos sen fondo, lumes eternos, deixádemos a min que teño fame, e vós sede libres!.

Non me entenderon, nunca me entenden. Aqueles homes amarrados -do mesmo xeito que o can ladraría se me achegase a disturbar a paz daquel vello que o somete, o maltrata e, probablemente, o viola- defenderon a paz dos pequenos que simulaban durmir pedíndome silencio e calma de xeito paradóxicamente excitado. En vista da miña teimosía xusticieira optaron por fuxir con paso áxil. Aínda eu berraba cando o can do vello -que non espertou co balbordo- largoume unha chantada na perna, polas costas. ¡Máis que cobarde! ¡Lendia! ¡Piollento!

¿Por que non entenden que a paternidade é o cárcere para sempre, a antiliberdade? Iso é o que eu quería dicirlle pero non quixeron entender. Eles son os que ven as cousas do revés, os que non entenden nada, os que levan a pata metida sempre. Daí a foto. Os humanos simples non entendedes nada. Vedes todo do revés. ¿Ou é que alguén se atreve a dicir que esa gaivota non voa dereitiña?

O vello, por certo, seguía durmindo cando marchei dalí cara ó meu plástico refuxio insalubre. Mañá comprobarei se está ou non está morto. Custa moito traballo ás veces distinguir ós mortos dos vivos. Polo menos para os ollos dun porco.

¡vello imbécil!

2005-12-25T14:50:00.000+01:00

Alá polas catro da mañá escoitei un estrondo no salón da miña casa (chámolle así a tódolos contedores de lixo que utilizo na miña vagancia e volta polo mundo adiante).

Primeiro pensei que sería un noxento pordiosero entregado a disputarme o usufructo da propiedade pública en que repousaba. Acertei de cheo, pero ademais resultou ser unha sorte de home anuncio de refrescos decrépito e desastrado -unhas longas barbas brancas, unha tez suorenta, un cheiro a horas acumuladas de desaseo que quixo atribuír a un traballo continuado ó longo do planeta durante a noite toda-, en fin, un tolo. Golpeeino unha e outra vez, batínlle con saña gorentando a miña superioridade física -e intelectual, douno por feito-. Quixo convencerme de que tiña un regalo para min, unhas novas roupas coas que substituír a miña -dixo el- indumentaria desfasada. Batínlle novamente -con máis forza aínda, non soporto que se dubide dos meus canons estéticos-, desaloxeino do contedor e quedei co paquete que decía querer entregarme, ¡malditos roubechas de pouca monta!

Dentro del había uns pantalóns de marca multinacional que na etiqueta recollían en varios idiomas a seguinte afirmación: "mercando esta prenda colaboras con programas específicos adicados á xuventude arredor do mundo". Saín do meu morno cubículo, fíxenme cunha pedra de tamaño medio-grande e peteille ó vello imbécil na cabeza por detrás. "¡Por que non pos tamén a tódolos xoves que jode, vello cabrón!". Non se atreveu a contestarme, ensanguentado e derribado no chan polo meu argumento irrebatible. Volvínme para o útero plástico que me acollía esta noite tirando a pouco fresca e moito húmida e disfrutei da calidade daquelas roupas. Teño que recoñecer que me prestan, son ben cómodas. E quentiñas.

erik cachuzo: mentiras e medias mentiras

2005-12-25T14:09:00.000+01:00

Se un busca o meu nome no gúguel, "erik cachuzo", -hai que ter tempo libre e moito sopor- só atopará páxinas nas que se treizoa o meu nome e a miña traxectoria artística, empezando por un catálogo de dramaturgos (é coma un folleto do carrefur pero sen prezos nin fotos, un aburrimento insafable) no que se me relaciona cun nome co que non teño nada que ver agás negocios pasados que non saíron moi alá. A falla de xustiza neste país, neste continente e no mundo en xeral, tentarei ila facendo nesta páxina.

Para empezar, "Kourr" foi un espectáculo deseñado en compañía do meu amado Herbert Bonn alá polos anos da incomprensión na nosa amada Praga. Unha delicia imaxinativa digna de caracteres dramáticamente enfrontados á cambiante realidade que os distraía do seu xenial designio literario: ser devanceiros. Daquel texto fixeron unha versión dous mozos galegos de intencións que aínda non comprendo. Así falei daquela versión -"fume", titulábase- cando me preguntaron:

O noso texto era unha ópera no proxecto inicial. Todo estaba ultimado, incluso o presuposto. Iamos facernos de ouro. Pero estes incautos que dirixen o espectáculo decidiron que preferían algo íntimo. As voces en off son o recurso máis cutre que se lles puido ocurrir para perpetuar o espíritu do texto nesta evidente desvirtuación dun clásico. Deturparon a sintaxis, reduciron drásticamente o número de personaxes, cambiaron o lugar onde se desenvolve a trama... prefiro non falar do tema. Herbert e eu, como clásicos inadaptados que somos, seguimos na indixencia, como Cervantes, como Pessoa, como Kafka, como Deus. Si, home, si, Deus é pobre. ¡Outra cervexa, porfi!

Declaracións de Erik Cachuzo ó Doutor Darius Vilanova en Hac Luce Cachum Potentiae,
revista universitaria adicada ás novas tecnoloxías.

Seguirei falando doutros textos meus e doutras treizóns alleas. Alá vai un resumo:

- "Nunca durmo, de erik cachuzo" -titulada logo "Insomnio"; a tendencia á traducción enganosa no país galego é moi acusada, e eu deixei que os mesmos incautos perpetraran esta nova violación dos meus escritos...

- "Trafic, arroz mubi" Esta ultraxe xa foi obra doutros desgraciados que se facían chamar Patatín e Patatán Superproductions. Con ese nome non sei como aceptei o seu diñeiro.

¿É que nunca vai rematar o sofremento e a dor dos artistas totais que ven como a súa obra é violada por tódolos conductos a mans de malintencionados -ou non- buscadores da ruína allea?

un mundo de dificultades

2005-12-25T13:53:00.000+01:00

Ata no máis doado pode atopar un mundo de dificultades un espíritu feble. Nada máis comezar a encher de palabras este diario quero facer campaña por unha estupidez como outra calquera colgando desta paxina unha bandeiroliña, pero a miña incapacidade cibernética acaba por vencerme. Nin bandeiroliña nin desafío superado. Hai días nos que o preferible é descansar plena e conscientemente e deixar de lado para sempre (ou ata mañá) o anceio secreto de me converter nun devanceiro de tomo e lomo.

Ademáis, sendo serios, nunca o conseguirei usando frases tan castelás como "de tomo e lomo". Acepto suxestións galeguizadas que vaian máis aló da socorrida traducción directa: "coma a copa dun piñeiro", por exemplo, é das que non vale.

¡Herbert, irmán, acúdeme! (pero non para o da frase feita, espero algo máis de ti).

primeiros pasos

2005-12-25T12:14:00.000+01:00

Aínda non comecei e xa estou esgotado. Todo o que podo facer e preguntarme unha vez e outra. ¿Por que?

Por sorte teño respostas: por nada, home, por nada. Dálle para diante a ver que sae.

(Que triste comezo para un diario internetero merecente de mellor fortuna)